Shloka 15
Vāsudeva’s Upadeśa: The Inner Enemy and the Indra–Vṛtra Precedent (आत्मशत्रु-बोधः; इन्द्र-वृत्रोपाख्यानम्)
शतक्रतुरतिक्रुद्धस्तत्र वज़्मवासृजत् । जब वृत्रासुरने वायुको भी व्याप्त करके उसके स्पर्श नामक विषयका अपहरण कर लिया, तब शतक्रतुने अत्यन्त कुपित होकर वहाँ उसके ऊपर अपना वज्र छोड़ दिया ।।
śatakratur atikruddhas tatra vajram avāsṛjat | sa vadhyamāno vajreṇa tasminn amit-tejasā ||
വായു പറഞ്ഞു— ശതക്രതു (ഇന്ദ്രൻ) അത്യന്തം ക്രുദ്ധനായി അവിടെ തന്റെ വജ്രം എറിഞ്ഞു. വൃത്രാസുരൻ വായുവിനെയും വ്യാപിച്ച് സ്പർശവിഷയത്തെ അപഹരിച്ചപ്പോൾ, ശതക്രതു രോഷത്തോടെ അവന്റെ മേൽ വജ്രപ്രഹാരം നടത്തി. അമിതതേജസ്സുള്ള ആ ദേവന്റെ വജ്രാഘാതത്തിൽ പെട്ട് അവൻ ആ ആക്രമണം സഹിച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ വധിക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds how anger (krodha) precipitates violent action: Indra’s wrath immediately becomes weaponized. Ethically, it cautions that even powerful agents, when driven by rage, escalate harm—implying the value of restraint and discernment before retaliation.
Vāyu narrates that Indra (Śatakratu), furious, throws his vajra. The target is then described as being struck/assailed by that thunderbolt of the immensely radiant Indra, emphasizing the severity of the divine attack.