Shloka 11
अध्याय ९ — धृतराष्ट्रस्य युधिष्ठिरं प्रति राजनित्युपदेशः
Dhṛtarāṣṭra’s Counsel on Royal Policy to Yudhiṣṭhira
ततः स्वाचरणो विप्र: सम्मतो<र्थविशारद: । साम्बाख्यो बहूवृचो राजन् वक्तुं समुपचक्रमे,वे ब्राह्मण देवता सदाचारी, सबके माननीय और अर्थज्ञानमें निपुण थे, उनका नाम था साम्ब। वे वेदके विद्वान, निर्भय होकर बोलनेवाले और बुद्धिमान थे। वे महाराजको सम्मान देकर सारी सभाको प्रसन्न करके बोलनेको उद्यत हुए। उन्होंने राजासे इस प्रकार कहा --
tataḥ svācaraṇo vipraḥ sammato 'rthaviśāradaḥ | sāmbākhyo bahūvṛco rājan vaktuṃ samupacakrame ||
അപ്പോൾ സദാചാരസമ്പന്നനും എല്ലാവർക്കും മാന്യനുമായും അർത്ഥവിഷയത്തിൽ പണ്ഡിതനുമായും ആയ, സാമ്ബൻ എന്ന ബഹ്വൃചൻ (ഋഗ്വേദപാഠി) ബ്രാഹ്മണൻ, ഹേ രാജാവേ, സംസാരിക്കാൻ തുടക്കം കുറിച്ചു।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the ethical authority of speech: counsel should come from one grounded in right conduct (svācaraṇa) and true understanding (arthaviśārada). It also models dharmic decorum—honoring the king and harmonizing the assembly before speaking.
Vaiśampāyana introduces a learned Brahmin named Sāmba, a Ṛgvedic specialist, who—after paying respect to the king and pleasing the gathered court—begins his address, setting up the counsel that follows.