Shloka 16
“जब तुम वनमें चले गये थे, उन दिनों तेरह वर्षोतक अपने पुत्रके अधीन रहनेवाले विशाल राज्यका इन्होंने उपभोग किया और नाना प्रकारके धन दिये हैं ।। त्वया चायं नरव्याप्र गुरुशुश्रूषयानघ । आराधित: सभृत्येन गान्धारी च यशस्विनी,“निष्पाप नरव्याप्र! सेवकोंसहित तुमने भी गुरुसेवाके भावसे इनकी तथा यशस्विनी गान्धारी देवीकी आराधना की है
tvayā cāyaṃ naravyāghra guruśuśrūṣayānagha | ārādhitaḥ sabhṛtyena gāndhārī ca yaśasvinī ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—നീ വനത്തിലേക്ക് പോയപ്പോൾ, പുത്രന്റെ അധീനത്തിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്ന ആ വിശാല രാജ്യം അദ്ദേഹം പതിമൂന്ന് വർഷം വിധിപൂർവ്വം അനുഭവിക്കുകയും ഭരിക്കുകയും ചെയ്തു; നാനാവിധ ധനവും ദാനമായി നൽകി. പിന്നെ, പാപരഹിതനായ നരവ്യാഘ്രാ! നീയും നിന്റെ സേവകരോടുകൂടി ഗുരുശുശ്രൂഷാഭാവത്തോടെ അദ്ദേഹത്തെ ആദരിച്ചു; യശസ്വിനിയായ ഗാൻധാരി ദേവിയെയും യഥോചിതമായി വണങ്ങി.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma expressed as respectful service to elders—approaching them with the attitude of guru-sevā, not merely political obligation. Ethical excellence is shown through reverence, humility, and care, extended even to those connected with former adversaries.
Vaiśampāyana recalls how the addressed hero (contextually a Pāṇḍava, especially Yudhiṣṭhira) honored and attended upon the elder king (Dhṛtarāṣṭra) and also revered Queen Gāndhārī, doing so along with his attendants—emphasizing continued duty and reconciliation in the post-war forest-dwelling phase.