Shloka 4
कुन्ती–व्याससंवादः
Kuntī–Vyāsa Dialogue on Durvāsā’s Boon and Karṇa’s Birth
स विवृद्धस्तदा वद्िवने तस्मिन्नभूत् किल । तेन तद् वनमादीप्तमिति ते तापसाब्रुवन्,कहते हैं, वही अग्नि बढ़कर उस वनमें सब ओर फैल गयी और उसीने उस सारे वनको भस्मसात् कर दिया--यह बात मुझसे वहाँके तापसोंने बतायी थी
sa vivṛddhas tadā vahnir vane tasminn abhūt kila | tena tad vanaṃ ādīptam iti te tāpasābruvan |
അവർ പറയുന്നു—ആ അഗ്നി വളർന്ന് അന്നേ വനത്തിൽ പടർന്നു. അവിടെയുള്ള തപസ്വികൾ എന്നോട് പറഞ്ഞത്: അത് എല്ലാടവും ജ്വലിച്ച് ആ മുഴുവൻ വനത്തെയും ഭസ്മമാക്കി.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse underscores impermanence and the swift, uncontrollable spread of consequences: once a destructive force is kindled and allowed to grow, it can consume an entire environment. Ethically, it cautions against negligence and highlights the reliability of testimony from disciplined witnesses (tāpasas).
Nārada reports what he learned from the forest ascetics: a fire intensified, spread throughout the forest, and burned it completely. The statement is framed as second-hand but trustworthy information conveyed by the tāpasas.