Shloka 21
Gāndhārī’s Petition for a Vision of the Departed (गान्धार्याः प्रार्थना—दिव्यदर्शनप्रसङ्गः)
प्रासादाभोगसंरुद्धे अन्वरौत्सीत् स रोदसी,वहाँ रोदन करते हुए उन पुरुषप्रवर पाण्डवोंके रोनेका शब्द महलके विस्तारसे अवरुद्ध हुए भूतल और आकाशकमें गूँजने लगा
prāsādābhoga-saṁruddhe anv-arautsīt sa rodasī
പ്രാസാദത്തിന്റെ വിശാലവ്യാപ്തിയിൽ ഒതുങ്ങിപ്പോയതിനാൽ അവരുടെ വിലാപം പതിവുപോലെ പുറത്തേക്ക് ഒഴുകിയില്ല; എങ്കിലും ആ നരശ്രേഷ്ഠരായ പാണ്ഡവരുടെ കരച്ചിലിന്റെ ശബ്ദം പ്രാസാദത്തിനകത്ത് തടയപ്പെട്ടിട്ടും പ്രതിധ്വനിച്ച് ഭൂമിയും ആകാശവും രണ്ടും നിറച്ച് വ്യാപിച്ചു।
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
Even when dharma requires restraint and endurance, grief is not negated; it becomes a truthful testimony to impermanence and the cost of worldly duty. The verse suggests that sorrow, when rooted in real loss and moral burden, cannot be fully contained by status, wealth, or walls—its resonance is ‘cosmic,’ reminding rulers and readers alike of the limits of power.
Inside the palace, the foremost Pāṇḍavas are weeping. The palace’s vast structure seems to confine or muffle the sound, yet their cries still echo so strongly that they are described as filling ‘earth and sky’ (rodasī), emphasizing the intensity of the moment.