Shloka 1736
Gāndhārī’s Petition for a Vision of the Departed (गान्धार्याः प्रार्थना—दिव्यदर्शनप्रसङ्गः)
समन्ततः परिक्षिप्ता माताभून्मे दवाग्निना । 'भीमसेन! इस भयसे मुझे बचाओ, ऐसा कहकर चारों ओर चीखती-चिल्लाती हुई मेरी माताको दावानलने जलाकर भस्म कर दिया होगा
samantataḥ parikṣiptā mātābhūn me davāgninā | bhīmasena! asya bhayāt māṃ mocaya iti uktvā caturdiśaṃ krandantī vilapantī ca mama mātā davānalena dagdhvā bhasmībhūtā bhaviṣyati ||
യുധിഷ്ഠിരൻ പറഞ്ഞു—എന്റെ മാതാവ് എല്ലാടവും കാട്ടുതീയിൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരുന്നു. ‘ഭീമസേനാ! ഈ ഭയത്തിൽ നിന്ന് എന്നെ രക്ഷിക്കൂ’ എന്ന് വിളിച്ചുപറഞ്ഞ് എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും വിലപിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ആ ദാവാഗ്നിയിൽ ദഹിച്ച് ഭസ്മമായിരിക്കണം.
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the ethical weight of kinship and protection (especially toward one’s mother) and the painful recognition of impermanence: even the most revered relationships are vulnerable to sudden loss, calling for compassion and steadiness in dharma amid grief.
Yudhiṣṭhira imagines (or fears) that his mother has been trapped by a forest-fire. He recalls her desperate cry to Bhīma for rescue and concludes that she may have been burned to ashes, expressing intense sorrow and helplessness.