Shloka 296
धृतराष्ट्रस्य पाण्डवेषु प्रीति-वृत्तान्तः | Dhṛtarāṣṭra’s Affectionate Disposition toward the Pāṇḍavas
भद्रं ते यादवीमातर्वचश्षेद॑ निबोध मे । अपने सुहृदोंसे ऐसा कहकर धृतराष्ट्र राजा युधिष्ठिससे बोले--“कुन्तीनन्दन! तुम्हारा कल्याण हो। तुम मेरी यह बात सुनो
bhadraṁ te yādavī-mātar vacaḥ śraddhā niboḍha me | apane suhṛdoṁ se aisā kahakara dhṛtarāṣṭra-rājā yudhiṣṭhir se बोले— “kuntī-nandana! tumhārā kalyāṇa ho. tum merī yaha bāta suno”
ധൃതരാഷ്ട്രൻ പറഞ്ഞു— “യാദവീമാതാവേ, നിനക്ക് മംഗളം വരട്ടെ; വിശ്വാസത്തോടെ എന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കുക.” ഇങ്ങനെ ചുറ്റുമുള്ള സുഹൃത്തുക്കളെയും അഭിസംബോധന ചെയ്ത ശേഷം, രാജാവ് ധൃതരാഷ്ട്രൻ യുദ്ധിഷ്ഠിരനോട് പറഞ്ഞു— “കുന്തീനന്ദനേ, നിനക്ക് മംഗളം വരട്ടെ; എന്റെ വാക്ക് കേൾക്കുക.”
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds ethical communication: an elder begins counsel with blessings and respectful address, urging attentive listening. It models how admonition or guidance should be offered—without hostility, with goodwill (bhadra/kalyāṇa) and a call to careful understanding (niboḍha/śṛṇu).
In the Āśramavāsika context, Dhṛtarāṣṭra prepares to speak formally. He first addresses a revered woman connected with the Yādavas, then turns to Yudhiṣṭhira, blessing him and asking him to listen—signaling the start of an important statement or instruction.