Shloka 15
राज्ञस्तु चित्त रक्षन्तौ नोचतु: किंचिदप्रियम् । धर्मके ज्ञाता माद्रीपुत्र नकुल-सहदेव सदा राजा धृतराष्ट्रके मनो$नुकूल ही बर्ताव करते थे। वे उनका मन रखते हुए कभी कोई अप्रिय बात नहीं कहते थे ।। ततः समानयामास धृतराष्ट्र: सुहृज्जनम्
rājñas tu cittaṃ rakṣantau nocatuḥ kiñcid apriyam | dharmake jñātā mādrīputrau nakula-sahadevau sadā rājā dhṛtarāṣṭrasya mano'nukūlam eva vyavaharataḥ sma | tau tasya manaḥ rakṣantau kadācid api nāpriyaṃ vacanam ūcatuḥ || tataḥ samānayāmāsa dhṛtarāṣṭraḥ suhṛjjanam ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു: മാദ്രിപുത്രന്മാരായ നകുലനും സഹദേവനും—ധർമ്മത്തിൽ നിപുണർ—എപ്പോഴും രാജാവ് ധൃതരാഷ്ട്രനെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നവിധം പെരുമാറി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിത്തം കാത്തുകൊണ്ട് അവർ ഒരിക്കലും കഠിനമോ അപ്രിയമോ ആയ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞില്ല. തുടർന്ന് ധൃതരാഷ്ട്രൻ തന്റെ സുഹൃജ്ജനങ്ങളെ വിളിച്ചുകൂട്ടി.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Ethical restraint in speech and considerate conduct are forms of dharma: Nakula and Sahadeva protect an elder’s mind by avoiding hurtful words and by acting in ways that maintain harmony.
In the forest-life setting of the Āśramavāsika episode, Nakula and Sahadeva continue to attend upon Dhṛtarāṣṭra with tact and gentleness; immediately after, Dhṛtarāṣṭra calls together his well-wishing associates.