Shloka 1
धृतराष्ट्रस्य पाण्डवेषु प्रीति-वृत्तान्तः | Dhṛtarāṣṭra’s Affectionate Disposition toward the Pāṇḍavas
/ अपर बक। ] अति्शा:< तृतीयो<थध्याय: 04% 3 तराष्ट्रका गान्धारीके साथ वनमें जानेके लिये उद्योग एवं अनुमति देनेके लिये अनुरोध तथा युधिष्छिर और कुन्ती आदिका दु:खी होना वैशम्पायन उवाच युधिष्ठिरस्य नृपतेर्दुर्योधनपितुस्तदा । नान्तरं ददृशू राज्ये पुरुषा: प्रणयं प्रति,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! राजा युधिष्ठिर और धूृतराष्ट्रमें जो पारस्परिक प्रेम था, उसमें राज्यके लोगोंने कभी कोई अन्तर नहीं देखा
vaiśampāyana uvāca | yudhiṣṭhirasya nṛpater duryodhana-pitus tadā | nāntaraṃ dadṛśuḥ rājye puruṣāḥ praṇayaṃ prati ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു— ജനമേജയാ, അന്നുകാലത്ത് രാജ്യത്തിലെ ജനങ്ങൾ രാജാവ് യുദ്ധിഷ്ഠിരനും ദുര്യോധനന്റെ പിതാവായ ധൃതരാഷ്ട്രനും തമ്മിലുള്ള പരസ്പരസ്നേഹത്തിൽ യാതൊരു വ്യത്യാസവും കണ്ടില്ല.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even after catastrophic conflict, dharmic governance is marked by restraint and the capacity to maintain respectful, affectionate relations—so that society does not witness factional hostility in the ruler’s conduct toward elders and former adversaries.
At the opening of this chapter in the Āśramavāsika Parva, the narrator notes that the kingdom’s people observed no diminution in the cordial relationship between King Yudhiṣṭhira and Dhṛtarāṣṭra, setting the ethical tone for the events leading to Dhṛtarāṣṭra and Gāndhārī’s move toward forest life.