Shloka 2
Vidura’s Message to Dhṛtarāṣṭra: Authorization for Dāna and Public Welfare (विदुरवाक्यम्—दानानुज्ञा)
द्वैपायन: सशिष्यश्नष सिद्धाक्षान्ये मनीषिण: । शतयूपश्न राजर्षिव॑द्ध: परमधार्मिक:,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! तदनन्तर वहाँ राजा धृतराष्ट्रसे मिलनेके लिये नारद, पर्वत, महातपस्वी देवल, शिष्योंसहित महर्षि व्यास तथा अन्यान्य सिद्धू, मनीषी, श्रेष्ठ मुनिगण आये। उनके साथ परम धर्मात्मा वृद्ध राजर्षि शतयूप भी पधारे थे
Vaiśampāyana uvāca — Dvaipāyanaḥ saśiṣyaś ca siddhāś cānye manīṣiṇaḥ | śatayūpaś ca rājarṣir vṛddhaḥ paramadhārmikaḥ ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—ജനമേജയാ! അതിനുശേഷം അവിടെ രാജാവ് ധൃതരാഷ്ട്രനെ കാണാൻ നാരദൻ, പർവതൻ, മഹാതപസ്വിയായ ദേവലൻ, ശിഷ്യന്മാരോടുകൂടിയ മഹർഷി ദ്വൈപായനൻ (വ്യാസൻ) എന്നിവരും മറ്റു സിദ്ധന്മാരും ജ്ഞാനികളും ശ്രേഷ്ഠ മുനിമാരും എത്തി. അവരുടെ കൂടെ പരമധാർമ്മികനായ വൃദ്ധ രാജർഷി ശതയൂപനും വന്നു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma at the end of life: when a ruler enters forest-discipline, the truly accomplished (sages, siddhas) gather to support ethical clarity and spiritual steadiness. Righteousness is portrayed as a living standard that draws the company of the wise.
After Dhṛtarāṣṭra has taken to forest life, eminent figures—Vyāsa with disciples, other siddhas and sages, and the aged royal sage Śatayūpa—arrive to meet him, marking a significant moment of counsel and sanctification around the retired king.