Shloka 25
Dhṛtarāṣṭra’s Śrāddha Request and Bhīma’s Objection (Āśramavāsika-parva, Adhyāya 17)
स तेषामतिदुःखो भून्निवास: प्रथमे5हनि । शोचतां शोच्यमानानां पौरजानपदैर्जनै:,नगर और जनपदके लोग जिनके लिये शोक कर रहे थे तथा जो स्वयं भी शोकममग्न थे, उन धृतराष्ट्र आदिके लिये यह पहले दिनका निवास बड़ा ही दुःखदायी प्रतीत हुआ
sa teṣām atiduḥkho bhūn nivāsaḥ prathame ’hani | śocatāṃ śocyamānānāṃ paurajānapadair janaiḥ ||
ധൃതരാഷ്ട്രാദികൾക്ക് ആദ്യദിനത്തിലെ ആ വാസം അത്യന്തം ദുഃഖകരമായി തോന്നി; നഗരവും ജനപദവും അവരുടെ വേണ്ടി വിലപിച്ചു, അവർതാനും ശോകത്തിൽ മുങ്ങിയിരുന്നു।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even a dharmic step such as withdrawing to a forest life can begin in intense suffering when one carries the moral and emotional residue of past actions; the verse highlights the ethical weight of collective loss and the human reality of grief.
As Dhr̥tarāṣṭra and his companions begin their new residence (in the context of leaving royal life), the very first day feels extremely painful: the citizens and villagers lament for them, and they too remain overwhelmed by sorrow.