Shloka 7
धृतराष्ट्रस्य क्षमायाचनं तथा युधिष्ठिरे न्यासदानम् / Dhṛtarāṣṭra’s Request for Forgiveness and the Entrustment to Yudhiṣṭhira
तथार्जुनस्तीव्रदु:खाभितप्तो मुहुर्मुहुर्नि:श्वसन् भारता ग्र्यः । युधिष्ठिरं मैवमित्येवमुक्त्वा निगृह्माथो दीनवत् सीदमान:,उस समय भरतवंशके अग्रगण्य वीर अर्जुन दुस्सह दुःखसे संतप्त हो बारंबार लंबी साँस खींचते हुए वहाँ युधिष्ठिससे बोले--“भैया! आप ऐसे अधीर न हो जाइये।” यों कहकर वे उन्हें दोनों हाथोंसे पकड़कर दीनकी भाँति शिथिल होकर बैठ गये
tathārjunas tīvraduḥkhābhitapto muhur muhur niḥśvasan bhāratāgryaḥ | yudhiṣṭhiraṃ maivam ity evam uktvā nigṛhya atho dīnavat sīdamānaḥ ||
അപ്പോൾ ഭാരതവംശത്തിലെ അഗ്രഗണ്യനായ വീരൻ അർജുനൻ സഹിക്കാനാവാത്ത ദുഃഖത്തിൽ ദഹിച്ച്, വീണ്ടും വീണ്ടും ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടുകൊണ്ട് യുധിഷ്ഠിരനോട് പറഞ്ഞു—“അണ്ണാ, ഇങ്ങനെ അധൈര്യപ്പെടരുത്.” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവനെ ഇരുകൈകളാൽ പിടിച്ചു; താനും ദീനനായവനെപ്പോലെ ക്ഷീണിച്ച് ഇരുന്നുപോയി.
वैशम्पायन उवाच