Shloka 17
Dhṛtarāṣṭra’s Public Request for Consent to Enter the Forest (अनुज्ञा-प्रार्थना)
जब अनेक प्रकारके दान देते-देते राजा धृतराष्ट्र बहुत थक गये, तब उन्होंने उस दान- यज्ञको बंद किया ।। एवं स राजा कौरव्य चक्रे दानमहाक्रतुम् । नटनर्तकलास्याद्यं बद्धन्नरसदक्षिणम्,कुरुनन्दन! इस प्रकार राजा धृतराष्ट्रने दान नामक महान् यज्ञका अनुष्ठान किया। उसमें प्रचुर अन्न, रस एवं असंख्य दक्षिणाका दान हुआ। उस उत्सवमें नटों और नर्तकोंके नाच- गानका भी आयोजन किया गया था
evaṁ sa rājā kauravyaś cakre dāna-mahākratum | naṭa-nartaka-lāsyādyaṁ baddhānnarasa-dakṣiṇam, kuru-nandana |
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു— കുരുനന്ദനേ! ഇങ്ങനെ കൗരവവംശീയനായ രാജാവ് ധൃതരാഷ്ട്രൻ ദാനമെന്ന മഹാക്രതു നിർവഹിച്ചു. അതിൽ ധാരാളം അന്നവും മധുരപാനീയങ്ങളും മറ്റു രസങ്ങളും, എണ്ണമറ്റ ദക്ഷിണകളും ദാനമായി നൽകി; കൂടാതെ ആ ഉത്സവത്തിൽ നടന്മാരുടെയും നർത്തകരുടെയും നൃത്ത-ഗാന വിനോദങ്ങളും ഒരുക്കിയിരുന്നു।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames charity (dāna) as a yajña-like act: a disciplined, public offering that sustains society. It suggests that righteous giving—food, provisions, and proper dakṣiṇā—can function as a moral rite, emphasizing responsibility and merit through generosity.
Vaiśampāyana describes Dhṛtarāṣṭra conducting a grand donation-festival, richly supplied with food, drinks, and abundant gifts, along with organized performances by actors and dancers. In the surrounding context, after prolonged giving that leaves him fatigued, the king concludes the charitable rite.