Shloka 1
Dhṛtarāṣṭra’s Public Request for Consent to Enter the Forest (अनुज्ञा-प्रार्थना)
अफ्--शक+ चतुर्दशो 5 ध्याय: राजा धृतराष्ट्रके द्वारा मृत व्यक्तियोंके लिये श्राद्ध एवं विशाल दान-यज्ञका अनुष्ठान वैशम्पायन उवाच विदुरेणैवमुक्तस्तु धृतराष्ट्रो जनाधिप: । प्रीतिमानभवद् राजन् राज्ञो जिष्णोश्व॒ कर्मणि,वैशम्पायनजी कहते हैं--महाराज जनमेजय! विदुरके ऐसा कहनेपर राजा धूृतराष्ट्र युधिष्ठिर और अर्जुनके कार्यसे बहुत प्रसन्न हुए
vaiśampāyana uvāca | vidureṇaivam uktas tu dhṛtarāṣṭro janādhipaḥ | prītimān abhavad rājan rājño jiṣṇoś ca karmaṇi ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—ഹേ മഹാരാജ ജനമേജയ! വിദുരൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ജനാധിപനായ ധൃതരാഷ്ട്രൻ രാജാവ് യുധിഷ്ഠിരന്റെയും ജിഷ്ണു (അർജുനൻ) യുടെയും പ്രവർത്തികളിൽ അത്യന്തം സന്തുഷ്ടനായി.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral weight of righteous deeds: a king’s true satisfaction arises when he recognizes dharmic conduct in others—here, Dhṛtarāṣṭra’s pleasure is directed toward the actions of Yudhiṣṭhira and Arjuna, implying approval of responsible, ethically grounded leadership after suffering.
After Vidura speaks to Dhṛtarāṣṭra, the narrator reports Dhṛtarāṣṭra’s reaction: he becomes pleased, specifically regarding what Yudhiṣṭhira and Arjuna have done. This sets the tone for subsequent acts in the Āśramavāsika context, where post-war duties and rites become prominent.