Shloka 52
Chatra–Upānah Dāna: Origin Narrative
Jamadagni–Reṇukā–Sūrya Saṃvāda
आख्यानं य इदं युक्त: पठेत् पर्वणि पर्वणि । न मूर्ख जनयेत् पुत्र॑ न भवेच्च निराकृति:,जो प्रत्येक पर्वके अवसरपर एकाग्रचित्त हो इस पवित्र आख्यानका पाठ करता है, वह कभी मूर्ख पुत्रको नहीं जन्म देता है, तथा स्वयं भी किसी अंगसे हीन या असफलमनोरथ नहीं होता है
ākhyānaṃ ya idaṃ yuktaḥ paṭhet parvaṇi parvaṇi | na mūrkhaṃ janayet putraṃ na bhavec ca nirākṛtiḥ ||
അഗസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു—നിയമബദ്ധമായ ഏകാഗ്രതയോടെ പർവ്വം പർവ്വമായി ഈ പവിത്രാഖ്യാനം പാരായണം ചെയ്യുന്നവൻ മൂഢപുത്രനെ ജനിപ്പിക്കുകയില്ല; അവൻ തന്നെയും ശരീരദോഷത്താലോ ലക്ഷ്യഭംഗത്താലോ പീഡിതനാകുകയില്ല.
अगस्त्य उवाच
Educational Q&A
Steady, disciplined recitation of a dharmic narrative is presented as a transformative practice: it cultivates clarity and auspiciousness, leading to worthy offspring and a life free from bodily deficiency or thwarted aims.
Agastya concludes or endorses the value of the preceding sacred account by stating its phala-śruti (promise of results): one who recites it regularly and with focused mind gains tangible and moral benefits.