Shloka 27
Chatra–Upānah Dāna: Origin Narrative
Jamadagni–Reṇukā–Sūrya Saṃvāda
ययातिरुवाच अनृतौ च व्रती चैव भार्यायां स प्रजायतु । निराकरोतु वेदांश्व॒ यस्ते हरति पुष्करम्,ययातिने कहा--जिसने आपके कमलोंकी चोरी की हो, वह व्रतधारी होकर भी ऋतुकालसे अतिरिक्त समयमें स्त्री-समागम करे और वेदोंका खण्डन करे, अर्थात् इन सब पापोंके फलका भागी हो
yayātir uvāca: anṛtau ca vratī caiva bhāryāyāṃ sa prajāyatu | nirākarotu vedāṃś ca yo 'ste harati puṣkaram ||
യയാതി പറഞ്ഞു—നിന്റെ താമര മോഷ്ടിച്ചവൻ വ്രതധാരിയെന്നു നടിച്ചാലും ഋതുകാലമല്ലാത്ത സമയത്ത് ഭാര്യയോടു സംഗമിക്കട്ടെ; വേദങ്ങളെ നിഷേധിക്കട്ടെ—അങ്ങനെ ഈ പാപഫലങ്ങളുടെ പങ്കാളിയാകട്ടെ.
शुक्र उवाच
Educational Q&A
The verse condemns hypocrisy and theft: outward religiosity (being a vratī) does not excuse unethical acts. Violations of sexual propriety (ṛtu-dharma) and rejection of Vedic authority are presented as grave moral downfalls, invoked here as the fitting consequence for stealing.
Yayāti pronounces an imprecatory statement (a curse-like condemnation) against the person who has stolen ‘your lotus,’ wishing that the thief incur specific forms of moral and religious ruin—improper conjugal conduct despite vows, and repudiation of the Vedas—thereby bearing the fruits of those sins.