Shloka 124
Puṣkara-Śapatha Itihāsa (Agastya–Indra Dispute at the Tīrthas) | पुष्कर-शपथ-आख्यानम्
विश्वामित्र उवाच जीवतो वै गुरून् भृत्यान् भरन्त्वस्य परे जना: । अगतिर्षहुपुत्र: स्याद् बिसस्तैन्यं करोति यः,विश्वामित्र बोले--जो इन मृणालोंको चुरा ले गया हो, जिस पुरुषके जीवित रहनेपर उसके गुरु और माता तथा पिताका दूसरे पुरुष पोषण करें उसको और जिसकी कुगति हुई हो तथा जिसके बहुत-से पुत्र हों उसको जो पाप लगता है वह पाप उसे लगे
Viśvāmitra uvāca: jīvato vai gurūn bhṛtyān bharantv asya pare janāḥ | agatiḥ sahuputraḥ syād bisastainyaṃ karoti yaḥ ||
വിശ്വാമിത്രൻ പറഞ്ഞു—മൃണാലം (ബിസ) മോഷ്ടിക്കുന്നവന് അതേ പാപം തന്നെ ബാധിക്കട്ടെ: അവൻ ജീവിച്ചിരിക്കെ തന്നെ അവന്റെ ഗുരുക്കന്മാരെയും ആശ്രിതരെയും മറ്റുള്ളവർ പോഷിക്കട്ടെ; അവൻ ദുർഗതിയിൽ പതിക്കട്ടെ; അനേകം പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായിട്ടും കർത്തവ്യച്യുതനാകട്ടെ।
विश्वामित्र उवाच
Educational Q&A
The verse condemns theft by equating it with grave moral failures: neglecting one’s duty to support elders and dependents (so that outsiders must do it), and living in a degraded state despite having family responsibilities. It frames dharma as active responsibility and self-restraint.
Viśvāmitra pronounces a moral imprecation: whoever stole the lotus-stalks should incur the same sin as a person who, while alive, allows others to maintain his teachers/elders and dependents—an ethical censure meant to expose the thief through the weight of dharmic guilt.