Shloka 112
त उक्त्वा बाढमित्येवं सर्व एव तदा समम् | क्षुधार्ता: सुपरिश्रान्ता: शपथायोपचक्रमु:,शपथकी बात सुनकर सब-के-सब बोल उठे--“बहुत अच्छा'। फिर वे भूखसे पीड़ित और परिश्रमसे थके-माँदे ब्राह्मण एक साथ ही शपथ खानेको तैयार हो गये
ta uktvā bāḍham ity evaṁ sarva eva tadā samam | kṣudhārtāḥ supariśrāntāḥ śapathāyopacakramuḥ ||
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച്—“ശരി” എന്നു പറഞ്ഞു. തുടർന്ന് വിശപ്പാൽ പീഡിതരും പരിശ്രമത്തിൽ പൂർണ്ണമായി ക്ഷീണിതരുമായ ആ ബ്രാഹ്മണർ കൂട്ടമായി ശപഥം ചെയ്യാൻ തയ്യാറായി।
शुन:सख उवाच
Educational Q&A
A śapatha (solemn oath) is treated as a serious ethical instrument: even when people are hungry and exhausted, they recognize the binding force of a vow and consent unanimously, implying that truth and accountability are not to be set aside due to hardship.
After a proposal or statement is made, everyone responds in agreement (“bāḍham”—‘very well’). The hungry, fatigued brāhmaṇas then proceed together to undertake the act of oath-taking, indicating a formal step toward establishing truth or resolving a matter through a vow.