Shloka 7
Śrāddha-dvija-parīkṣā: Paṅkti-dūṣa and Paṅkti-pāvana (श्राद्धे द्विजपरीक्षा—पङ्क्तिदूष-पङ्क्तिपावन)
सर्वेष्वह:सु प्रीयन्ते कृते श्राद्धे पितामहा: । प्रवक्ष्यामि तु ते सर्वास्तिथ्यातिथ्यगुणागुणान्,सभी दिनोंमें श्राद्ध करनेसे पितर प्रसन्न रहते हैं। अब मैं तिथि और अतिथिके सब गुणागुणका वर्णन करूँगा
sarveṣv ahaḥsu prīyante kṛte śrāddhe pitāmahāḥ | pravakṣyāmi tu te sarvāstithyātithyaguṇāguṇān |
ഭീഷ്മൻ പറഞ്ഞു—എല്ലാ ദിവസങ്ങളിലും ശ്രാദ്ധം നിർവഹിക്കപ്പെടുമ്പോൾ പിതൃകൾ പ്രസന്നരാകുന്നു. ഇനി തിഥിയോടും അതിഥി-സത്കാരത്തോടും ബന്ധപ്പെട്ട എല്ലാ ഗുണദോഷങ്ങളും ഞാൻ നിനക്കു വിശദമായി പറയും।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Regular performance of śrāddha is presented as a dharmic act that brings satisfaction to the ancestors, and Bhīṣma frames the next instruction as a careful ethical-ritual guide: understanding which tithis and which forms of hospitality carry merit or fault.
In the Anuśāsana Parva’s instruction on dharma, Bhīṣma continues his discourse and announces a forthcoming detailed explanation about (1) the qualities and defects associated with different lunar dates for rites and (2) the proper standards of receiving guests (ātithya).