Shloka 206
Go-mahātmyam: Pavitrāṇāṃ Pavitraṃ
Cows and Ghee as Supreme Purifiers
ललाटप्रभवेणाक्ष्णा रोहिणीं प्रदहन्निव । एक दिन भगवान् शंकर पृथ्वीपर खड़े थे। उसी समय सुरभिके एक बछड़ेके मुँहसे फेन निकलकर उनके मस्तकपर गिर पड़ा। इससे वे कुपित हो उठे और अपने ललाटजनित नेत्रसे, मानो रोहिणीको भस्म कर डालेंगे, इस तरह उसकी ओर देखने लगे
lalāṭaprabhaveṇākṣṇā rohiṇīṃ pradahann iva | ekaṃ dinaṃ bhagavān śaṅkaraḥ pṛthivyāṃ khagaḍe tiṣṭhan āsīt | tasminn eva kāle surabheḥ ekasya vatsasya mukhāt phenaḥ niṣkramya tasya mastake papāta | tena sa kupito ’bhavat, sva-lalāṭa-janitena netreṇa rohiṇīṃ pradahann iva tām avalokitum ārabdhaḥ |
ഭീഷ്മൻ പറഞ്ഞു—ഒരു ദിവസം ഭഗവാൻ ശങ്കരൻ ഭൂമിയിൽ നിന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. അപ്പോൾ സുരഭിയുടെ ഒരു കിടാവിന്റെ വായിൽ നിന്ന് നുര പുറപ്പെട്ടു അവന്റെ ശിരസ്സിൽ വീണു. അതിനാൽ അദ്ദേഹം ക്രുദ്ധനായി; ലലാടത്തിൽ നിന്നുയർന്ന നേത്രത്തോടെ, റോഹിണിയെ ഭസ്മമാക്കുമെന്നപോലെ, അവളിലേക്കു ദൃഷ്ടി പതിപ്പിച്ചു।
भीष्म उवाच