Shloka 22
Tilā-Dāna, Dīpa-Dāna, and Nitya-Jalapradāna
Yama–Brāhmaṇa Saṃvāda) | तिलदान-दीपदान-नित्यजलप्रदान (यम-ब्राह्मण संवाद
पूर्वोक्त वस्तुओंका ब्राह्मणोंको दान करके मनुष्य इच्छित जीविका-वृत्ति पा लेता है और नरक आदिके कष्ट भी कभी नहीं भोगता। ऐसा शास्त्रोंका निश्चय है ।। अनुराधासु प्रावारं वरान्नं समुपोषित: । दत्त्वा युगशतं चापि नर: स्वर्गे महीयते,जो मनुष्य अनुराधा नक्षत्रमें उपवास करके ओढ़नेका वस्त्र और उत्तम अन्न दान करता है, वह सौ युगोंतक स्वर्गलोकमें सम्मानपूर्वक रहता है
nārada uvāca | pūrvokta-vastūni brāhmaṇebhyo dātvā manuṣyaḥ iṣṭāṃ jīvikā-vṛttiṃ prāpnoti na ca narakādi-duḥkhāni kadācid anubhavati—iti śāstra-niścayaḥ || anurādhāsu prāvāraṃ varānnaṃ samupoṣitaḥ | dattvā yuga-śataṃ cāpi naraḥ svarge mahīyate ||
നാരദൻ പറഞ്ഞു—മുമ്പ് പറഞ്ഞ വസ്തുക്കൾ ബ്രാഹ്മണർക്കു ദാനം ചെയ്താൽ മനുഷ്യൻ ഇഷ്ടമായ ജീവികാ-‘വൃത്തി’ നേടും; നരകാദി ക്ലേശങ്ങൾ ഒരിക്കലും അനുഭവിക്കുകയില്ല—ഇത് ശാസ്ത്രനിശ്ചയം. പിന്നെയും, അനുരാധാ നക്ഷത്രത്തിൽ ഉപവാസം അനുഷ്ഠിച്ച് പൊതിയുവസ്ത്രം (പ്രാവാരം)യും ഉത്തമ അന്നവും ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ നൂറ് യുഗങ്ങൾ സ്വർഗത്തിൽ ആദരിക്കപ്പെടുന്നു.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that charity (dāna), especially to Brahmins and performed with observances like fasting on an auspicious nakṣatra (Anurādhā), yields tangible worldly stability (desired livelihood) and powerful otherworldly merit (freedom from hellish suffering and honor in heaven).
Narada is instructing about the fruits of specific gifts and vows. He summarizes a śāstric conclusion: donating the earlier-listed items brings desired livelihood and protects from infernal suffering, and he adds a concrete example—fasting under Anurādhā and gifting a cloak and fine food leads to prolonged honor in heaven.