Shloka 10
Pānīya-dāna and Anna-dāna: The Primacy of Life-Sustaining Gifts (पानीयदान-प्रशंसा / अन्नदान-प्रशंसा)
ब्राह्मणायाभिरूपाय यो दद्यादन्नमर्थिने । विदधाति निर्धि श्रेष्ठ पारलीकिकमात्मन:,जो याचना करनेवाले सुपात्र ब्राह्मणको अन्नदान देता है, वह परलोकमें अपने लिये एक अच्छी निधि (खजाना) बना लेता है
brāhmaṇāyābhirūpāya yo dadyād annam arthine | vidadhāti nidhim śreṣṭha pāralaukikam ātmanaḥ ||
നാരദൻ പറഞ്ഞു—അന്നം തേടി വരുന്ന യോഗ്യനും മാന്യനുമായ ബ്രാഹ്മണന് അന്നദാനം ചെയ്യുന്നവൻ, തനിക്കായി പരലോകത്തിൽ ശ്രേഷ്ഠമായ ഒരു നിധി സമ്പാദിക്കുന്നു।
नारद उवाच
Educational Q&A
Food-giving (anna-dāna) to a worthy brāhmaṇa who seeks help is praised as a high dharmic act, because it becomes a lasting ‘treasure’ of merit that benefits the giver in the afterlife.
In Anuśāsana Parva’s instruction-focused discourse, Nārada states a general rule of dharma: supporting a deserving petitioner—specifically by giving food—creates enduring spiritual wealth (nidhi) for the donor beyond this world.