Shloka 61
दानफलप्रकरणम् — उपानहदानं, तिलदानं, भूमिदानं, गोदानं, अन्नदानं च
Gifts and Their Stated Results: Footwear, Sesame, Land, Cows, and Food
इस प्रकार श्रीमह्याभारत अनुशासनपर्वके अन्तर्गत दानधर्मपर्वमें एकसठवाँ अध्याय पूरा हुआ,महीं स्फीतां ददद् राजन् सर्वकामगुणान्विताम् | राजाधिराजो भवति तद्धि दानमनुत्तमम् राजन्! धन-धान्यसे सम्पन्न तथा समस्त मनोवांछित गुणोंसे युक्त पृथ्वीका दान करनेवाला पुरुष दूसरे जन्ममें राजाधिराज होता है; क्योंकि वह सर्वोत्तम दान है
mahīṃ sphītāṃ dadad rājan sarvakāma-guṇānvitām | rājādhirājo bhavati taddhi dānam anuttamam ||
ഹേ രാജാവേ! ധനധാന്യസമൃദ്ധവും എല്ലാ അഭിലഷിത ഗുണങ്ങളാലും യുക്തവുമായ ഭൂമിയെ ദാനമായി നൽകുന്നവൻ പരജന്മത്തിൽ രാജാധിരാജനാകുന്നു; കാരണം ആ ദാനം അനുത്തമമെന്നു പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the highest form of charity is the donation of a prosperous, well-endowed realm (land/earth). Such an act yields extraordinary karmic merit, leading the donor to attain imperial sovereignty in a future birth.
In the Anuśāsana Parva’s discourse on dāna-dharma, Bhīṣma instructs King Yudhiṣṭhira about the relative greatness of gifts. Here he concludes by praising ‘gift of the earth/land’ as unsurpassed, stating its exalted fruit.