Shloka 31
Adhyāya 60: Dāna vs. Yajña—Royal Giving, Protection, and Karmic Share
स्वकर्मभिर्मानवं संनिरुद्धं तीव्रान्धकारे नरके पतन्तम् । महार्णवे नौरिव वायुयुक्ता दानं गवां तारयते परत्र,“जैसे महासागरके बीचमें पड़ी हुई नाव वायुका सहारा पाकर पार पहुँचा देती है, उसी प्रकार अपने कर्मोंसे बँधकर घोर अन्धकारमय नरकमें गिरते हुए मनुष्यको गोदान ही परलोकमें पार लगाता है
svakarmabhir mānavaṁ saṁniruddhaṁ tīvrāndhakāre narake patantam | mahārṇave naur iva vāyuyuktā dānaṁ gavāṁ tārayate paratra ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—സ്വകൃത്യങ്ങളാൽ ബന്ധിതനായി, കഠിനാന്ധകാരമുള്ള നരകത്തിലേക്ക് വീഴുന്ന മനുഷ്യനെ പരലോകത്തിൽ ഗോദാനം കടത്തിവിടുന്നു; മഹാസമുദ്രത്തിൽ കാറ്റിന്റെ സഹായം ലഭിച്ച നൗക മറുകരയിലെത്തിക്കുന്നതുപോലെ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that charitable giving—specifically go-dāna (the gifting of cows), praised as a high form of dāna—can rescue a person from the dire consequences of their own karma, functioning as a means of deliverance in the afterlife.
Vaiśampāyana states a moral illustration: a man bound by his deeds is depicted as falling into a dark hell, and go-dāna is compared to a wind-driven boat that carries someone across the vast ocean—an image for being carried safely beyond suffering to the farther shore.