Shloka 29
Adhyāya 60: Dāna vs. Yajña—Royal Giving, Protection, and Karmic Share
यावन्ति रोमाणि भवन्ति धेन्वा- स्तावत् काल प्राप्प स गोप्रदानात् पुत्रांश्व पौत्रांश्ष कुलं च सर्व- मासप्तमं तारयते परत्र,“उस गौके शरीरमें जितने रोएँ हैं, उतने वर्षोतक मनुष्य गोदानके पुण्यसे स्वर्गीय सुख भोगता है। इतना ही नहीं, वह गौ उसके पुत्र-पौत्र आदि सात पीढ़ियोंतक समस्त कुलका परलोकमें उद्धार कर देती है
vaiśampāyana uvāca | yāvanti romāṇi bhavanti dhenvāḥ tāvat kālaṁ prāpya sa gopradānāt | putrān ca pautrāṁś ca kulaṁ ca sarvam ā-saptamaṁ tārayate paratra ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—പശുവിന്റെ ശരീരത്തിൽ എത്ര രോമങ്ങളുണ്ടോ, ഗോദാനഫലമായി അത്ര വർഷം മനുഷ്യൻ സ്വർഗ്ഗസുഖം അനുഭവിക്കുന്നു. അതുമാത്രമല്ല; ആ ദാനം പരലോകത്തിൽ അവന്റെ പുത്രന്മാരെയും പൗത്രന്മാരെയും ഉൾപ്പെടെ സമസ്ത കുലത്തെയും ഏഴാം തലമുറവരെ തരിക്കുന്നു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse extols go-dāna (gifting a cow) as a highly meritorious act: its spiritual reward is vast (symbolized by the cow’s hairs as a measure of years in heaven) and it is portrayed as benefiting not only the donor but also the donor’s descendants up to seven generations, emphasizing dharma through generosity and responsibility toward one’s lineage.
In the Anuśāsana Parva’s instruction-focused discourse on gifts and dharma, Vaiśampāyana reports a teaching that quantifies and magnifies the फल (result) of cow-gifting: the donor enjoys heavenly pleasure for an immense duration, and the act is said to ‘carry across’ the donor’s family line in the hereafter up to the seventh generation.