Shloka 26
Adhyāya 60: Dāna vs. Yajña—Royal Giving, Protection, and Karmic Share
क्रतुभिश्नोपवासैश्व त्रिदिवं याति भारत । लभते च शिवं ज्ञानं फलपुष्पप्रदो नर:
vaiśampāyana uvāca |
kratubhiś copavāsaiś ca tridivaṃ yāti bhārata |
labhate ca śivaṃ jñānaṃ phalapuṣpaprado naraḥ ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ഭാരതാ! യാഗങ്ങളും ഉപവാസങ്ങളും കൊണ്ടു മനുഷ്യൻ സ്വർഗ്ഗലോകം പ്രാപിക്കുന്നു; ഫലവും പുഷ്പവും ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ കല്യാണകരമായ—മോക്ഷത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന—ജ്ഞാനം നേടുന്നു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Ritual merit (sacrifice and fasting) is praised as leading to heavenly attainment, while simple acts of giving—such as offering fruits and flowers—are elevated as a cause for gaining auspicious, welfare-bringing spiritual knowledge that points toward liberation.
Vaiśampāyana continues instructive discourse addressed to ‘Bhārata,’ summarizing the fruits of dharmic practices: sacrificial rites and fasting yield svarga, and charitable giving (fruits and flowers) yields śiva-jñāna—beneficial insight associated with ultimate good.