Shloka 14
Adhyāya 60: Dāna vs. Yajña—Royal Giving, Protection, and Karmic Share
“जो केवल साग खाकर रहनेका नियम लेता है वह गोधनसे सम्पन्न होता है। तृण खाकर रहनेवाले मनुष्योंको स्वर्गकी प्राप्ति होती है। तीनों कालमें स्नान करनेसे बहुतेरी स्त्रियोंकी प्राप्ति होती है और हवा पीकर रहनेसे मनुष्यको यज्ञका फल प्राप्त होता है ।। नित्यस्नायी भवेद् दक्ष: संध्ये तु द्वे जपन् द्विज: । मरुं साधयतो राजन् नाकपृष्ठमनाशके
vaiśampāyana uvāca | nityasnānī bhaved dakṣaḥ sandhye tu dve japan dvijaḥ | maruṃ sādhayato rājan nākapṛṣṭham anāśake ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു— നിത്യസ്നാനം ചെയ്യുന്നവൻ ദക്ഷനും കഴിവുള്ളവനുമാകുന്നു; പ്രഭാത-സായാഹ്ന സംധികളിൽ ജപം ചെയ്യുന്ന ദ്വിജൻ പുണ്യം നേടുന്നു. രാജാവേ, മരുഭൂമിയിൽ കഠിനസാധന ചെയ്യുന്നവൻ സ്വർഗ്ഗം പ്രാപിക്കുന്നു; ആഹാരമില്ലാതെ (വായുവിൽ മാത്രം) ജീവിക്കുന്നവൻ യാഗഫലം നേടുന്നു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse links specific disciplines—daily bathing, sandhyā-time japa, severe austerity, and fasting—to corresponding fruits (competence, spiritual merit, heaven, and sacrificial reward), emphasizing that self-restraint and regular practice are forms of dharma that generate puṇya.
Vaiśampāyana continues instructive discourse to the king-listener, listing observances and austerities along with their promised results, as part of Anuśāsana Parva’s broader teaching on dharma, vows, and religious conduct.