Shloka 30
Dāna-Śreṣṭhatā: Abhaya, Anugraha, and the Ethics of Honoring the Worthy (दानश्रेष्ठता: अभय-अनुग्रह-विप्रपूजा)
एवमेतद् यथा<<वत्थ व्वं ब्राद्मण्यं तात दुर्लभम् | ब्राह्मणे सति चर्षित्वमृषित्वे च तपस्विता
evam etad yathāttha tvaṁ brāhmaṇyaṁ tāta durlabham | brāhmaṇe sati ca ṛṣitvam ṛṣitve ca tapasvitā ||
താതാ! തപസ്സിനെയും ബ്രാഹ്മണത്വത്തെയും കുറിച്ച് നീ പറഞ്ഞത് യഥാർത്ഥമാണ്. സത്യമായ ബ്രാഹ്മണത്വം ദുർലഭം. ബ്രാഹ്മണനായിട്ടും ഋഷിയാകുക അതിലും ദുർലഭം; ഋഷിയായിട്ടും യഥാർത്ഥ തപസ്വിയും ആത്മനിയമവും ഉള്ളവനാകുക അതിലും ദുർലഭം.
च्यवन उवाच
Educational Q&A
The verse ranks spiritual qualifications: brahminhood is rare, but true sagehood is rarer, and authentic austerity and self-mastery are rarer still—implying that ethical-spiritual excellence is measured by realized discipline, not merely by status.
Cyavana responds approvingly to the listener’s earlier remark about the link between tapas (austerity) and brāhmaṇatva (brahminhood), affirming that these attainments are progressively difficult and therefore especially worthy of reverence.