Shloka 256
Dāna-Śreṣṭhatā: Abhaya, Anugraha, and the Ethics of Honoring the Worthy (दानश्रेष्ठता: अभय-अनुग्रह-विप्रपूजा)
प्रीत्यर्थ तव चैतन्मे स्वर्गसंदर्शनं कृतम् । फिर जब मैं तुम्हारा धन लुटाने लगा
prītyarthaṁ tava caitanmē svargasaṁdarśanaṁ kṛtam |
ച്യവനൻ പറഞ്ഞു—നിന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കാനായി മാത്രമാണ് ഞാൻ നിനക്ക് സ്വർഗ്ഗദർശനം കാണിച്ചുതന്നത്. ഞാൻ നിന്റെ ധനം അപഹരിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴും നീ ക്രോധവശനായില്ല. ഇതെല്ലാം കണ്ടു ഞാൻ നിന്നിൽ അത്യന്തം പ്രസന്നനായി. അതിനാൽ, ഹേ രാജാവേ, ഹേ മനുജേശ്വരാ, ഭാര്യയോടുകൂടിയ നിന്നെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താനായി ഈ വനത്തിൽ ഞാൻ സ്വർഗ്ഗദർശനം വരുത്തി. ഈ എല്ലാ പ്രവർത്തികളുടെയും ലക്ഷ്യം നിന്നെ ആനന്ദിപ്പിക്കലേ ആയിരുന്നുവെന്ന് നന്നായി അറിഞ്ഞുകൊൾക.
च्यवन उवाच
Educational Q&A
True virtue is shown by self-mastery: even when provoked by loss or insult, one should not be ruled by anger. Such forbearance and steadiness in dharma become the basis for divine favor and higher reward.
Sage Chyavana explains that he deliberately arranged a situation that could provoke the king—such as the taking away of wealth—to test his temperament. Because the king remained unangered, Chyavana was pleased and therefore granted him (with his wife) a vision of heaven in the forest, clarifying that the entire sequence was meant to satisfy and honor him.