Shloka 37
तमन्वगच्छतां तौ च क्षुधितौ श्रमकर्शितौ । भार्यापती मुनिश्रेष्ठस्तावेती नावलोकयत्,राजा-रानी भूखसे पीड़ित और परिश्रमसे दुर्बल हो गये थे। तो भी वे मुनिके पीछे-पीछे गये, परंतु उन मुनिश्रेष्ठने इन दोनोंकी ओर आँख उठाकर देखातक नहीं
tam anvagacchatāṃ tau ca kṣudhitau śramakarśitau | bhāryāpatī muniśreṣṭhas tāv etī nāvalokayat ||
രാജാവും രാജ്ഞിയും വിശപ്പാൽ പീഡിതരായി ക്ഷീണിച്ചിരുന്നെങ്കിലും മുനിയെ പിന്തുടർന്നു; എന്നാൽ ആ മുനിശ്രേഷ്ഠൻ ആ ദമ്പതികളെ കണ്ണുയർത്തി പോലും നോക്കിയില്ല.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse underscores ascetic detachment and the testing of seekers: a great sage may remain outwardly indifferent, compelling those who approach him to cultivate humility, patience, and endurance rather than expecting immediate acknowledgment or comfort.
A husband and wife—identified in context as a royal couple—follow behind a foremost sage despite hunger and exhaustion. The sage, however, does not even look back at them, indicating his strict austerity and emotional restraint.