Shloka 27
जालके साथ नदीमेंसे निकाले गये महर्षि च्यवन इत्युक्तास्ते निषादास्तु सुभुशं॑ भयकम्पिता: । सर्वे विवर्णवदना नहुषाय न्यवेदयन्,मुनिकी यह बात सुनकर निषादोंको बड़ा भय हुआ। वे थर-थर काँपने लगे। उन सबके मुखका रंग फीका पड़ गया और उसी अवस्थामें राजा नहुषके पास जाकर उन्होंने यह सारा समाचार निवेदन किया
jālakena sārdhaṁ nadīmadhyān niṣkālitā maharṣiś cyavana iti uktās te niṣādās tu subhṛśaṁ bhayakampitāḥ | sarve vivarṇavadanā nahuṣāya nyavedayan ||
ഭീഷ്മൻ പറഞ്ഞു—വലയോടുകൂടി നദിയിൽ നിന്ന് പുറത്തെടുത്തത് മഹർഷി ച്യവനനാണെന്ന് നിഷാദർ കേട്ടപ്പോൾ അവർ അത്യന്തം ഭയത്തോടെ വിറച്ചു. എല്ലാവരുടെയും മുഖവർണ്ണം മങ്ങി; അവർ ഉടൻ രാജാവ് നഹുഷന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു സംഭവിച്ചതെല്ലാം അറിയിച്ചു.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical gravity of inadvertently harming a venerable sage: once the Nishadas realize the person they dragged out is Maharshi Cyavana, fear and remorse arise, and they seek proper authority (the king) to report and address the wrongdoing—implying accountability and reverence toward ascetics as a pillar of dharma.
Fishermen (Nishadas) pull someone from the river along with a net; when they learn he is the great sage Cyavana, they panic, tremble, turn pale, and immediately go to King Nahusha to report the incident in full.