Shloka 7
Ānṛśaṃsya–Bhakti: Śukaḥ Śakreṇa Parīkṣitaḥ
Compassion and Devotion—The Parrot Tested by Indra
तस्मिन् वक्षे तथाभूते कोटरेषु चिरोषित: । न जहाति शुको वासं तस्य भक्त्या वनस्पते:,उस वृक्षके खोंखलेमें बहुत दिनोंसे एक तोता निवास करता था। उसका उस वृक्षके प्रति बड़ा प्रेम हो गया था, इसलिये वह उसके सूखनेपर भी वहाँका निवास छोड़ नहीं रहा था
tasmin vakṣe tathābhūte koṭareṣu ciroṣitaḥ | na jahāti śuko vāsaṃ tasya bhaktyā vanaspateḥ ||
ആ വൃക്ഷം അങ്ങനെ ആയിത്തീർന്നിട്ടും, അതിന്റെ പൊള്ളകളിൽ ദീർഘകാലമായി പാർത്തിരുന്ന തത്ത തന്റെ വാസസ്ഥലം വിട്ടില്ല. ആ വനസ്പതിയോടുള്ള ഭക്തിയും ആസക്തിയും കൊണ്ടു, വൃക്ഷം വാടിയാലും അവൻ അവിടെയേ തുടരുകയായിരുന്നു.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic gratitude and loyalty: one should not abandon a benefactor or refuge merely because it has fallen into hardship. True bhakti/affection is tested when the object of support becomes weak.
Bhishma describes a parrot that has lived for a long time in the hollows of a tree. Even after the tree becomes withered or damaged, the parrot refuses to leave, staying out of devotion and attachment to the tree that sheltered it.