Shloka 14
Brāhmaṇa-pūjā, Haviḥ-dāna, and the Vāsudeva–Pṛthivī Saṃvāda
Chapter 34
प्रसन्नहृददया श्चैव सर्वसत्त्वेषु नित्यश: । आपूृष्ठतापात् स्वाध्याये युक्तास्तान् पूजयाम्पहम्,जो नित्य-निरन्तर समस्त प्राणियोंपर प्रसन्नचित्त रहते और सबेरेसे दोपहरतक वेदोंके स्वाध्यायमें संलग्न रहते हैं, उनका मैं पूजन करता हूँ
prasannahṛdayāś caiva sarvasattveṣu nityaśaḥ | āpṛṣṭhātāpāt svādhyāye yuktās tān pūjayāmy aham ||
സകല ജീവികളോടും നിത്യവും പ്രസന്നഹൃദയവും കരുണാഭാവവും പുലർത്തി, പ്രഭാതം മുതൽ മധ്യാഹ്നം വരെ വേദസ്വാധ്യായത്തിൽ നിരതരായിരിക്കുന്നവരെ ഞാൻ പൂജിക്കുന്നു।
नारद उवाच
Educational Q&A
True worthiness for honor lies in two joined virtues: constant benevolence toward all beings and disciplined commitment to svādhyāya (sacred study/recitation). Inner serenity and daily practice together constitute dharmic excellence.
Nārada speaks in praise of a class of disciplined, virtuous people—those who remain kindly disposed to all creatures and spend the forenoon engaged in Vedic study—declaring that he reveres and worships such persons.