Shloka 7
ब्राह्मणपूजा-राजधर्मः | Royal Duty of Honoring Learned Brahmins
तस्यान्ववाये द्वौ राजन् राजानौ सम्बभूवतु: । हैहयस्तालजंघश्न वत्सस्य जयतां वर,विजयी वीरोंमें श्रेष्ठ नरेश! राजा शर्यातिके वंशमें दो राजा बड़े विख्यात हुए--हैहय और तालजंघ। ये दोनों ही राजा वत्सके पुत्र थे
tasyānvavāye dvau rājan rājānau sambabhūvatuḥ | haihayas tālajaṅghaś ca vatsasya jayatāṃ vara ||
ഭീഷ്മൻ പറഞ്ഞു—രാജാവേ! അവന്റെ വംശത്തിൽ രണ്ടു രാജാക്കന്മാർ പ്രസിദ്ധരായി—ഹൈഹയനും താലജംഘനും. ജയശാലികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ! അവർ ഇരുവരും വത്സന്റെ പുത്രന്മാരായിരുന്നു।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the importance of lineage and succession in the dharmic imagination of kingship: a ruler’s legacy is carried forward through progeny, and the remembrance of worthy kings sustains social and political continuity.
Bhīṣma continues a genealogical account, telling the king that in a particular royal line two famous kings—Haihaya and Tālajaṅgha—were born as sons of Vatsa.