Shloka 49
Brāhmaṇya-प्रश्नः — The Inquiry into Attaining Brāhmaṇya
Mataṅga–Gardabhī Itihāsa
विन्ध्ये संताप्य चात्मानं सत्यसंधस्त्वहिंसक: । विनयात्तप आस्थाय मासेनैकेन सिध्यति,जो हिंसाका त्याग करके सत्यप्रतिज्ञ होकर विन्ध्याचलमें अपने शरीरको कष्ट दे विनीतभावसे तपस्याका आश्रय लेकर रहता है उसे एक महीनेमें सिद्धि प्राप्त हो जाती है
Vindhye santāpya cātmānaṃ satyasaṃdhastv ahiṃsakaḥ | vinayāt tapa āsthāya māsenāikena sidhyati ||
അഹിംസാവ്രതനും സത്യസങ്കൽപ്പനും ആയി വിന്ധ്യപർവതങ്ങളിൽ ചെന്നു ശരീരത്തെ കഷ്ടപ്പെടുത്തി, വിനയത്തോടെ തപസ്സിനെ ആശ്രയിക്കുന്നവൻ ഒരു മാസത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ സിദ്ധി പ്രാപിക്കുന്നു।
अजड्रिय उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that spiritual attainment is grounded not merely in physical austerity, but in ethical foundations—truthfulness (satya), non-violence (ahiṃsā), and humility (vinaya). When these virtues accompany disciplined tapas, success is said to come swiftly.
Ajadriya describes a model ascetic practice: a truth-bound, non-violent person goes to the Vindhya region, undertakes humble austerities while enduring bodily hardship, and is declared to achieve siddhi within one month—presented as an illustrative standard of effective, virtue-based penance.