Shloka 57
Aṣṭāvakra’s Visit to Kubera: Hospitality, Temptation, and the Ethics of Restraint (अष्टावक्र-वैश्रवणोपाख्यानम्)
अपश्य॑ पितरं तात इष्टिं कृत्वा विनि:सृतम् । उपस्पृश्य गृहीत्वेध्मं कुशांश्ष शरणाकुरून्,तात युधिष्ठिर! भगवान् शिवकी आज्ञासे मैंने पुनः घर जाकर वहाँ यज्ञ करके यज्ञशालासे निकले हुए पिताका दर्शन किया। वे उस समय समिधा, कुश और वृक्षोंसे अपने-आप गिरे हुए पके फल आदि हव्य पदार्थ लिये हुए थे
apaśyaṁ pitaraṁ tāta iṣṭiṁ kṛtvā viniḥsṛtam | upaspṛśya gṛhītvendhmaṁ kuśāṁś ca śaraṇākurūn, tāta yudhiṣṭhira |
ഇഷ്ടി പൂർത്തിയാക്കി യജ്ഞശാലയിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്ന പിതാവിനെ ഞാൻ കണ്ടു. അദ്ദേഹം ആചമനം ചെയ്ത് സമിധയും കുശയും മറ്റു യജ്ഞോപകരണങ്ങളും കൈയിൽ എടുത്തിരുന്നു.
गालव उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds dharmic discipline expressed through ritual purity and simplicity: after sacrifice, one maintains cleanliness (upaspṛśya/ācamana) and handles sacred materials (fuel-sticks, kuśa) with care, reflecting an ordered life rooted in duty and reverence.
Gālava recounts to Yudhiṣṭhira that he saw his father emerging after completing a sacrificial rite, carrying ritual implements such as fuel-sticks and kuśa grass, indicating the immediate post-yajña context and the father’s adherence to prescribed conduct.