Shloka 2
Aṣṭāvakra’s Visit to Kubera: Hospitality, Temptation, and the Ethics of Restraint (अष्टावक्र-वैश्रवणोपाख्यानम्)
पुरा पुत्र मया मेरी तप्यता परमं तप: । पुत्रहेतोर्महाराज स्तव एषो<नुकीर्तित:,“पुत्र! महाराज! पूर्वकालकी बात है, मैंने पुत्रकी प्राप्तिके लिये मेरुपर्वतपर बड़ी भारी तपस्या की थी। उस समय मैंने इस स्तोत्रका अनेक बार पाठ किया था
purā putra mayā merau tapyatā paramaṃ tapaḥ | putrahetor mahārāja stava eṣo 'nukīrtitaḥ ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു— പുത്രാ, മഹാരാജാ! പണ്ടുകാലത്ത് പുത്രലാഭത്തിനായി ഞാൻ മേരു പർവതത്തിൽ പരമതപസ്സു അനുഷ്ഠിച്ചപ്പോൾ, ഈ സ്തവം ഞാൻ ആവർത്തിച്ച് അനുകീർത്തനം (പാരായണം) ചെയ്തിരുന്നു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the traditional belief that disciplined tapas, supported by devotional recitation (stava), can be directed toward a dharmic life-goal such as obtaining progeny, emphasizing perseverance and sacred speech as spiritually efficacious.
Vaiśampāyana, within the ongoing discourse, introduces a hymn by stating its origin: he once performed severe austerities on Mount Meru to gain a son and repeatedly recited this very stotra at that time.