Shloka 17
Aṣṭāvakra’s Visit to Kubera: Hospitality, Temptation, and the Ethics of Restraint (अष्टावक्र-वैश्रवणोपाख्यानम्)
इस प्रकार श्रीमह्ााभारत अनुशासनपर्वके अन्तर्गत दानधर्मपर्वमें महादेवसहस्रनामस्तोत्रविषयक सत्रहवाँ अध्याय पूरा हुआ,असितो देवलश्वैव प्राह पाण्डुसुतं नृपम्
iti prakāraḥ śrīmahābhārata anuśāsanaparvake antargata dānadharmaparvaṇi mahādeva-sahasranāma-stotra-viṣayakaḥ saptadaśo 'dhyāyaḥ pūrṇaḥ | asito devalaś caiva prāha pāṇḍusutaṃ nṛpam ||
ഇങ്ങനെ ശ്രീമഹാഭാരതത്തിലെ അനുശാസനപർവ്വാന്തർഗത ദാനധർമ്മപർവ്വത്തിൽ മഹാദേവസഹസ്രനാമസ്തോത്രവിഷയകമായ പതിനേഴാം അധ്യായം സമാപ്തമായി. തുടർന്ന് അസിതനും ദേവലനും പാണ്ഡുപുത്രനായ രാജാവിനോട് സംസാരിച്ചു.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
This verse functions as a colophon: it signals the completion of a chapter devoted to Mahādeva’s Sahasranāma within the broader instruction on dāna-dharma. The ethical emphasis is that devotion and praise (stotra) are framed as part of dharmic instruction, alongside charitable duty.
The text closes the chapter on the Mahādeva Sahasranāma and transitions to the next speaker-context: the sages Asita and Devala are said to address the Pāṇḍava king/prince, indicating a shift in the discourse to what follows.