Shloka 1636
Aṣṭāvakra’s Visit to Kubera: Hospitality, Temptation, and the Ethics of Restraint (अष्टावक्र-वैश्रवणोपाख्यानम्)
तत्प्रसादान्मया प्राप्तं ब्राह्मुण्यं दुर्लभ महत् | तदनन्तर विश्वामित्रजीने कहा
tatprasādān mayā prāptaṃ brāhmaṇyaṃ durlabhaṃ mahat |
വിശ്വാമിത്രൻ പറഞ്ഞു— “അവന്റെ പ്രസാദത്താൽ ഞാൻ മഹത്തും അത്യന്തം ദുർലഭവുമായ ബ്രാഹ്മണ്യം നേടി. രാജാവേ! ഞാൻ ക്ഷത്രിയനായിരുന്ന കാലത്തുതന്നെ ‘ഞാൻ ബ്രാഹ്മണനാകും’ എന്ന ദൃഢസങ്കൽപ്പം എനിക്കുണ്ടായി; ആ ലക്ഷ്യത്തിനായി ഞാൻ ഭഗവാൻ ശങ്കരനെ ആരാധിച്ചു; അവന്റെ കൃപയാൽ ഈ ദുഷ്പ്രാപ്യ ബ്രാഹ്മണത്വം എനിക്ക് ലഭിച്ചു।”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage emphasizes that lofty spiritual status is not merely inherited but can be attained through firm resolve, disciplined worship/austerity, and—decisively—divine grace; true 'brāhmaṇya' is presented as a rare ethical-spiritual attainment.
Within Vaiśaṃpāyana’s narration, Viśvāmitra recounts to a king that he once lived as a kṣatriya, resolved to become a brāhmaṇa, worshipped Śaṅkara for that aim, and by Śiva’s favor obtained the rare state of brahminhood.