Shloka 12
पितृविप्रवधेनाहमार्तो वै पाण्डवाग्रज । शुचिर्भूत्वा महादेवं गतो5स्मि शरणं नूप,'ज्येष्ठ पाण्डव! नरेश्वर! मैंने पितृतुल्य बड़े भाइयोंको मारकर पितृवध और ब्राह्मणगवधका पाप कर डाला था। इससे मुझे बड़ा दुःख हुआ और मैं पवित्र भावसे महादेवजीकी शरणमें गया। शरणागत होकर मैंने इन्हीं नामोंसे रुद्रदेवकी स्तुति की। इससे भगवान् महादेव मुझपर बहुत संतुष्ट हुए और मुझे अपना परशु एवं दिव्यास्त्र देकर बोले -- तुम्हें पाप नहीं लगेगा। तुम युद्धमें अजेय हो जाओगे। तुमपर मृत्युका वश नहीं चलेगा तथा तुम अजर-अमर बने रहोगे”
pitṛ-vipra-vadhena aham ārto vai pāṇḍavāgraja | śucir bhūtvā mahādevaṁ gato 'smi śaraṇaṁ nṛpa ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു— ഹേ പാണ്ഡവാഗ്രജാ, ഹേ നരേശ്വരാ! പിതൃതുല്യരായ മുതിർന്നവരെ വധിക്കുകയും ഒരു ബ്രാഹ്മണനെ കൊല്ലുകയും ചെയ്തതുകൊണ്ട് പിതൃഹത്യയും ബ്രഹ്മഹത്യയും എന്ന പാപഭാരത്തിൽ ഞാൻ അത്യന്തം ദുഃഖിതനായി. അപ്പോൾ ശുദ്ധഭാവത്തോടെ ഞാൻ മഹാദേവന്റെ ശരണം പ്രാപിച്ചു. ശരണാഗതനായി, ഇതേ നാമങ്ങളാൽ തന്നെ ഞാൻ രുദ്രദേവനെ സ്തുതിച്ചു. അതിനാൽ ഭഗവാൻ മഹാദേവൻ എന്നിൽ അത്യന്തം പ്രസന്നനായി, തന്റെ പരശുവും ദിവ്യാസ്ത്രങ്ങളും നൽകി ഇങ്ങനെ അരുളിച്ചെയ്തു—“നിനക്കു പാപം പതിയുകയില്ല. യുദ്ധത്തിൽ നീ അജേയനാകും. മരണം നിന്നെ കീഴടക്കുകയില്ല; നീ അജര-അമരനാകും.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even grave moral transgressions (such as killing elders or a brāhmaṇa) generate intense inner suffering and ethical burden; the passage emphasizes purification through sincere surrender (śaraṇāgati) and devotion, and portrays divine grace as capable of lifting guilt and restoring strength when one seeks refuge with humility and purity of intent.
The speaker recounts being overwhelmed by remorse for killings that amount to pitṛ-vadha and vipra-vadha. He approaches Mahādeva (Śiva) as a refuge, praises Rudra, and receives Śiva’s favor—symbolized by the gift of the axe and divine weapons and by assurances of freedom from sin and invincibility.