Shloka 22
उत्थाय सलिलात् तस्माद् रुदती शोकविह्नलला । परिदेवयती तत्र कौरवानभ्यभाषत,उस समय कौरवोंद्वारा अपने पुत्र भीष्मको जलांजलि देनेका कार्य पूरा हो जानेपर भगवती भागीरथी जलके ऊपर प्रकट हुई और शोकसे विह्नल हो रोदन एवं विलाप करती हुई कौरवोंसे कहने लगी--“निष्पाप पुत्रगण! मैं जो कहती हूँ, उस बातको यथार्थरूपसे सुनो। भीष्म राजोचित सदाचारसे सम्पन्न थे। वे उत्तम बुद्धि और श्रेष्ठ कुलसे सम्पन्न थे
utthāya salilāt tasmād rudatī śokavihvalā | paridevayatī tatra kauravān abhyabhāṣata ||
ആ ജലത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്നു വന്ന അവൾ ദുഃഖത്തിൽ വിഹ്വലമായി കരയാൻ തുടങ്ങി. അവിടെ വിലപിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ കൗരവരെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു—ഭീഷ്മന്റെ ധർമ്മാനുഷ്ഠാനവും യഥാർത്ഥ മഹിമയും വെളിപ്പെടുത്തുന്നതുപോലെ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames grief within dharma: even amid lamentation, the narrative moves toward recognizing and articulating the ethical stature of Bhīṣma—his adherence to royal conduct and virtue—suggesting that righteous character remains worthy of testimony and remembrance beyond death.
After the Kauravas complete the water-offering rites for Bhīṣma, Bhāgīrathī (Gaṅgā) rises from the water, weeping and lamenting, and begins to address the Kauravas, preparing to speak about Bhīṣma’s qualities and worth.