पुण्यतीर्थ सुसलिलं कुरुक्षेत्रं प्रकीर्तितम् । सिंधूत्तमं तपोदानं जम्बूमार्गमथापि च
puṇyatīrtha susalilaṁ kurukṣetraṁ prakīrtitam | sindhūttamaṁ tapodānaṁ jambūmārgam athāpi ca ||
കുരുക്ഷേത്രം ശുദ്ധജലസമൃദ്ധമായ പരമ പുണ്യതീർത്ഥമായി പ്രസിദ്ധമാണ്; അതുപോലെ ശ്രേഷ്ഠമായ സിന്ധു, തപസ്സിന്റെയും ദാനത്തിന്റെയും മാർഗങ്ങൾ, ജംബൂമാർഗവും (സ്മരണീയമാണ്).
भीष्म उवाच
The verse elevates sacred places and dharmic disciplines as means of purification and protection: remembering Kurukṣetra as a puṇyatīrtha and honoring tapas (self-discipline) and dāna (generosity) reinforces a life oriented toward merit and righteousness.
Bhīṣma is reciting a praise/invocation that enumerates holy places and dharmic supports. This line introduces Kurukṣetra and related sacred referents as part of a broader litany meant to sanctify, invoke auspiciousness, and secure protection through remembrance.