Shloka 45
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
दीर्घश्व हरिकेशश्व सुतीर्थ: कृष्ण एव च | शृगालरूप: सिद्धार्थो मुण्ड: सर्वशुभड़कर:,१२५ दीर्घ:--ऊँचे कदवाले, १२६ हरिकेश:--ब्रह्मा, विष्णु, महेशस्वरूप, १२७ सुतीर्थ:--उत्तम तीर्थस्वरूप, १२८ कृष्ण:--सच्चिदानन्दस्वरूप, १२९ शृगालरूप:-- सियारका रूप धारण करनेवाले, १३० सिद्धार्थ:--जिनके सभी प्रयोजन सिद्ध हैं, १३१ मुण्ड:--मूँड मुड़ाये हुए, भिक्षुस्वरूप, १३२ सर्वशुभंकर:--समस्त प्राणियोंका हित करनेवाले
dīrghaśva harikeśaś ca sutīrthaḥ kṛṣṇa eva ca | śṛgālarūpaḥ siddhārtho muṇḍaḥ sarvaśubhaṅkaraḥ ||
വായുദേവൻ പറഞ്ഞു—അവൻ ദീർഘശ്വ, ഹരികേശ, സുതീർഥ, കൃഷ്ണ—എന്നിങ്ങനെ പല നാമങ്ങളാൽ പ്രസിദ്ധൻ. അവൻ ശൃഗാലരൂപവും ധരിക്കുന്നു; സിദ്ധാർത്ഥൻ—എല്ലാ ലക്ഷ്യങ്ങളും സിദ്ധിക്കുന്നവൻ; മുണ്ഡൻ—മുണ്ഡിതശിരസ്സുള്ള ഭിക്ഷുരൂപൻ; സർവ്വശുഭങ്കരൻ—സകല ജീവികൾക്കും മംഗളം വരുത്തുന്നവൻ.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes the many names and forms through which the divine may be recognized—majestic, sacred, ascetic, and even seemingly humble or animal-like—while remaining fundamentally a universal benefactor who brings auspiciousness to all.
Vāyu-deva is describing the subject through a string of epithets, highlighting varied manifestations and attributes—sacredness (as a tīrtha), transcendence (Kṛṣṇa), accomplished power (Siddhārtha), ascetic guise (Muṇḍa), and beneficence (Sarvaśubhaṅkara).