Shloka 35
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
महारूपो महाकायो वृषरूपो महायशा: । महात्मा सर्वभूतात्मा विश्वरूपो महाहनु:,३८ महारूप:--महान् रूपवाले, ३९ महाकाय:--विराट्रूप, ४० वृषरूप:-- धर्मस्वरूप, ४१ महायशा:--महान् यशस्वी, ४२ महात्मा--, ४३ सर्वभूतात्मा--सम्पूर्ण भूतोंके आत्मा, ४४ विश्वरूप:--सम्पूर्ण विश्व जिनका रूप है वे, ४५ महाहनु:--विशाल ठोढ़ीवाले
mahārūpo mahākāyo vṛṣarūpo mahāyaśāḥ | mahātmā sarvabhūtātmā viśvarūpo mahāhanuḥ ||
വായുദേവൻ പറഞ്ഞു— അവൻ മഹാരൂപൻ, മഹാകായൻ; വൃഷരൂപൻ—ധർമ്മസ്വരൂപൻ—മഹായശസ്സുള്ളവൻ. അവൻ മഹാത്മാവ്, സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ അന്തരാത്മാവ്; സമസ്ത വിശ്വം തന്നെയാണ് അവന്റെ രൂപം, അവന്റെ ഹനു (താടി/താടിയസ്ഥി) മഹത്തായതാണ്.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse presents an ethical-theological vision in which true greatness is aligned with Dharma and universality: the praised figure is not merely powerful, but identified with righteousness (vṛṣa) and with the inner Self of all beings (sarvabhūtātmā), suggesting that moral authority and cosmic compassion are inseparable.
Vāyu-deva is describing and extolling a supremely exalted being through a chain of epithets—immense form, embodiment of Dharma, great fame, universal Self, cosmic form—framing the subject as both ethically ideal (Dharma) and metaphysically all-pervading (viśvarūpa).