Shloka 31
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
स्थिर: स्थाणु: प्रभुर्भीम: प्रवरो वरदो वर: । सर्वात्मा सर्वविख्यात: सर्व: सर्वकरो भव:
sthiraḥ sthāṇuḥ prabhur bhīmaḥ pravaro varado varaḥ | sarvātmā sarvavikhyātaḥ sarvaḥ sarvakaro bhavaḥ ||
വായുദേവൻ പറഞ്ഞു— അവൻ സ്ഥിരൻ, അചലൻ, പരമാധിപനായ പ്രഭു; സംഹാരകനായതിനാൽ ഭയങ്കരൻ; ശ്രേഷ്ഠൻ; വരദാതാവ്; പരമനും ഏറ്റവും വരണീയനും. അവൻ സർവ്വജീവികളിലും ഉള്ള അന്തരാത്മാവ്, സർവ്വത്ര പ്രസിദ്ധൻ; അവൻ സർവ്വം—വിശ്വമായി വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നവൻ; സർവ്വത്തിന്റെ കർത്താവ്; അവൻ തന്നെയാണ് ‘ഭവൻ’—എല്ലാ ജീവികളും ഉദ്ഭവിക്കുന്ന മൂലസ്ഥാനം.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches contemplation of the Divine through a litany of names that express stability, sovereignty, awe-inspiring power, beneficence, omnipresence, and creatorship—encouraging reverence and ethical alignment with the cosmic source and support of all beings.
Vāyu-deva speaks a hymn-like description, enumerating exalted epithets of the Supreme (with Śiva/Bhava resonances), presenting the deity as the world’s support, the granter of boons, the indwelling Self, and the origin of all existence.