Shloka 135
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
गभस्ति््रह्यकृद् ब्रद्मी ब्रद्मविद् ब्राह्मणो गति: । अनन्तरूपो नैकात्मा तिग्मतेजा: स्वयम्भुव:
gabhastir brahmakṛd brahmī brahmavid brāhmaṇo gatiḥ | anantarūpo naikātmā tigmtejāḥ svayambhuvaḥ ||
വായു പറഞ്ഞു—അവൻ ഗഭസ്തി, സൂര്യസദൃശ ദീപ്തി; ബ്രഹ്മകൃത്—വേദങ്ങളെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നവൻ; ബ്രഹ്മീ—വേദാധ്യയനകാരൻ; ബ്രഹ്മവിദ്—വേദാർത്ഥജ്ഞൻ; ബ്രാഹ്മണൻ—ബ്രഹ്മനിഷ്ഠൻ; ഗതി—ബ്രഹ്മത്തിൽ സ്ഥാപിതരായവരുടെ പരമഗതി. അവൻ അനന്തരൂപൻ, ഒരൊറ്റ ദേഹത്തിൽ പരിമിതനല്ല; തിഗ്മതേജസ്സുള്ള സ്വയംഭൂ—പ്രചണ്ഡ ദീപ്തിയോടെ സ്വയം നിലകൊള്ളുന്നവൻ.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse exalts the supreme principle as the source and knower of Vedic revelation and as the highest refuge (gati) for those established in Brahman, emphasizing both transcendent knowledge (brahmavit) and immanent multiplicity (anantarūpa, naikātmā).
Vāyu is delivering a eulogy-like description of the supreme being, listing epithets that connect cosmic radiance (Sun-like splendor) with scriptural authority (Vedas/Brahman) and the ultimate spiritual destination for seekers.