Shloka 14
स विश्वकर्मा स हि विश्वरूप: स विश्वभुग् विश्वसृग् विश्वजिच्च । स शूलभृच्छोणित भृत् कराल- स््तं कर्मभिविंदितं वै स्तुवन्ति
sa viśvakarmā sa hi viśvarūpaḥ sa viśvabhug viśvasṛg viśvajic ca | sa śūlabhṛc choṇitabhṛt karālas taṃ karmabhir vinditaṃ vai stuvanti ||
ശ്രീകൃഷ്ണൻ തന്നെയാണ് വിശ്വകർമ്മാവ്; അവൻ തന്നെയാണ് വിശ്വരൂപൻ. അവൻ തന്നെയാണ് വിശ്വഭോക്താവ്, വിശ്വസ്രഷ്ടാവ്, വിശ്വവിജയി. അവൻ തന്നെയാണ് ത്രിശൂലധാരി; രക്തം നിറഞ്ഞ കപാലപാത്രം കൈയിൽ പിടിച്ച് ഭീകരരൂപവും ധരിക്കുന്നു. നാനാവിധ കര്മ്മങ്ങളാൽ ലോകത്തിൽ പ്രശസ്തനായ ആ ശ്രീകൃഷ്ണനെയേ എല്ലാവരും സ്തുതിക്കുന്നു.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The core teaching is that the supreme reality (here identified with Śrī Kṛṣṇa) encompasses all functions—creation, enjoyment/sustenance, and conquest—and may manifest both benevolent and fearsome forms. Ethical devotion (bhakti) is presented as discerning this comprehensive divine agency behind the world’s order and events.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma is instructing Yudhiṣṭhira through hymnic praise and theological exposition. In this verse he extols Kṛṣṇa with cosmic titles (Viśvakarmā, Viśvarūpa, etc.) and describes a terrifying iconographic aspect (trident and blood-filled skull-cup), emphasizing Kṛṣṇa’s fame and the universal praise directed toward him.