Shloka 26
ततस्तदीरिणं जात॑ समुद्रस्थावसर्पत: । तस्माद् देशान्नदीं चैव प्रोवाचासौ द्विजोत्तम:
tatas tadīriṇaṃ jātaṃ samudrasthāvasarpataḥ | tasmād deśān nadīṃ caiva provācāsau dvijottamaḥ |
പിന്നീട് സമുദ്രം തന്റെ സ്ഥാനത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറിയതോടെ ആ പ്രദേശം മണൽപാഴായി മാറി. അപ്പോൾ ആ ദേശത്തിലൂടെ ഒഴുകുന്ന നദിയോട് ദ്വിജോത്തമനായ ഉതഥ്യൻ പറഞ്ഞു—
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse links sacred ecology with dharma: a river is not merely water but a carrier of sanctity. When the divine river withdraws (becomes ‘invisible’/subterranean), the land is perceived to lose ritual purity, warning that moral and ritual order depends on honoring and preserving sacred sources.
The sea recedes, leaving a sandy wasteland. In that context, the sage Utathya addresses the Sarasvatī, urging her to become unseen and move into the desert region; he notes that if she abandons the area, the country will become impure.