Shloka 113
अध्याय १६ — शङ्कर-उमा-वरदानम् तथा तण्डि-स्तुतिः (Śaṅkara–Umā Boon-Granting and Taṇḍi’s Hymn)
तपस्युग्रे स्थितो भूत्वा दृष्टवा तुष्टाव चेश्वरम् ।।
tapasā ugre sthito bhūtvā dṛṣṭvā tuṣṭāva ca īśvaram ||
വായു പറഞ്ഞു—ഘോരതപസ്സിൽ നിലകൊണ്ട്, പ്രഭുവിനെ ദർശിച്ച ഉടൻ അദ്ദേഹം ഈശ്വരനെ സ്തുതിച്ചു. പ്രാണരൂപനും ജീവസ്വരൂപനും ആയി, അന്തഃകരണത്തിൽ മനോമയ ജ്യോതിസ്സായി വസിക്കുന്ന ആ ദേവന്റെ ദർശനം ആഗ്രഹിച്ച് തണ്ഡി മുനി അനേകം വർഷങ്ങൾ കഠിനതപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടു. ആ ദിവ്യദർശനം ലഭിച്ചപ്പോൾ, ആ മുനീശ്വരൻ ജഗദീശ്വരനായ ശിവനെ ഇപ്രകാരം സ്തുതിച്ചു.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Steadfast austerity undertaken with a pure longing for divine vision culminates in direct encounter (darśana), which naturally expresses itself as reverent praise; the passage also frames the deity as inwardly present as the life-breath and as an inner radiance.
Vāyu introduces how the sage Taṇḍi performed severe penance for many years to behold the indwelling deity; after attaining that vision, Taṇḍi begins a hymn of praise to Śiva, the Lord of the universe.