Shloka 3
अजेया ब्राह्मणा राजन दिवि चेह च नित्यदा । अपिबत् तेजसा हाप: स्वयमेवाज्ञिरा: पुरा,राजन! ब्राह्मण इस मर्त्यलोक और स्वर्गलोकमें भी अजेय हैं। पहलेकी बात है, महामना अंगिरा मुनि जलको दूधकी भाँति पी गये थे। उस समय उन्हें पीनेसे तृप्ति ही नहीं होती थी। अतः पीते-पीते वे अपने तेजसे पृथ्वीका सारा जल पी गये। पृथ्वीनाथ! तत्पश्चात् उन्होंने जलका महान् स्रोत बहाकर सम्पूर्ण पृथ्वीको भर दिया
arjuna uvāca | ajeyā brāhmaṇā rājan divi ceha ca nityadā | apibat tejasā hy āpaḥ svayam evāṅgirāḥ purā |
രാജാവേ, ബ്രാഹ്മണർ ഈ മർത്ത്യലോകത്തും സ്വർഗ്ഗലോകത്തും എന്നും അജേയരാണ്. പുരാതനകാലത്ത് മഹാമുനിയായ അങ്കിരസൻ തന്റെ തേജസ്സാൽ ജലത്തെ പാലുപോലെ കുടിച്ചു. കുടിച്ചിട്ടും തൃപ്തിയുണ്ടായില്ല; കുടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ തപശ്ശക്തിയാൽ ഭൂമിയിലെ സകല ജലവും കുടിച്ചുതീർത്തു. പിന്നെ, ഹേ ഭൂനാഥാ, മഹത്തായ ജലധാര ഒഴുക്കി വീണ്ടും സർവ്വ ഭൂമിയെയും നിറച്ചു.
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse asserts the ethical and social principle that Brahmins—representing Vedic knowledge, restraint, and tapas—are not to be challenged or harmed, because their spiritual power (tejas) makes them 'unconquerable' and their curse/blessing can affect worldly order.
Arjuna addresses the king and supports his claim with an ancient exemplum: the sage Aṅgirā, driven by an unappeased thirst, drank up the earth’s waters through ascetic radiance, and later restored the world by releasing a great flow of water—demonstrating the extraordinary potency of a ṛṣi’s tapas.